Karty, które narysowaliśmy dla naszych własnych testerów, tym samym krojem, którego uczy aplikacja. Wydrukuj, połóż obok ołówek i tyle.
Bez zapisów i bez maila — PDF-y pobierają się wprost z tej strony.
Każdy wiersz zaczyna się wzorem narysowanym konturem, potem są trzy przerywane ślady, coraz jaśniejsze, a na końcu puste okienka — z liniami pomocniczymi, które biegną przez nie dalej. Wsparcie znika stopniowo, a nie z minuty na minutę.
Dwie grupy zwierząt obok siebie i jedno pytanie: w której jest więcej? Porównywanie przychodzi przed liczeniem — dziecko widzi, że sześć bije trzy, na długo zanim potrafi powiedzieć dlaczego.
Dwie grupy, plus, okienko. Grupy zostają w osobnych ramkach, bo to właśnie jest do nauczenia: dwa zbiory stają się jedną liczbą.
Ramka dziesiątkowa, nie rząd. Dwa rzędy po pięć to układ, w którym „brakuje trzech" widać, zanim się je policzy — i o to właśnie chodzi.
Dwanaście kart do wycięcia: sześć zbiorów zwierząt, sześć liczb. Każda para to zbiór i cyfra, która go liczy — ta sama umiejętność co na kartach pracy, tylko że dziecko czasem wygrywa, a rodzic gra, zamiast sprawdzać.
Tarcza i dwie wskazówki do wycięcia i spięcia, żeby naprawdę się obracały. Wydrukowane są oba pierścienie — godziny wewnątrz, minuty na zewnątrz — bo „trójka znaczy piętnaście" to ten próg, na którym dzieci się zatrzymują, a goła tarcza go ukrywa.
Dziesięć wierszy po dziesięć, każdy w innym kolorze. Licz w poprzek, w dół i dziesiątkami — rytm dziesiątek widać jako kolumnę, zanim ktokolwiek zdąży go wytłumaczyć.
Rząd zwierząt, okienko na końcu, jedna liczba do wpisania. Rząd wydłuża się wraz z liczbą, więc ilość widać, zanim jeszcze da się ją policzyć.
Cała tabliczka na jednej kartce, kolor na wiersz, na tyle duża, żeby przeczytać ją z drugiego końca kuchni. Zrobiona na drzwi lodówki, nie na sprawdzian.
Grupy zwierząt z jednej strony, liczby z drugiej, do połączenia linią. Liczby celowo nie stoją naprzeciw swoich wierszy, więc karty nie da się zrobić, rysując pięć prostych kresek w poprzek.
Trzy strony torów — dwójkami, piątkami i dziesiątkami — z łukiem narysowanym nad każdym skokiem. Łuk jest tu najważniejszy: pokazuje, że każdy krok ma tę samą długość, czego rząd liczb z dziurami nie pokazuje.
Dziesiątka jest narysowana jako dziesięć zwierząt w ramce, a reszta stoi luzem obok. Trzy strony, a trzecia rezygnuje z obrazków — to ta strona, którą większość materiałów pomija, i ta, która pokazuje, czy wartość pozycyjna naprawdę weszła.
Dwadzieścia cztery karty do wycięcia i pokazywania. Strona pierwsza to układy z kostki do gry, druga — ramka „pięć i reszta”. To dwa układy, które dziecko już zna, bo żeby rozpoznać liczebność, trzeba mieć co rozpoznawać.
Wiersz jest odbity lustrzanie. Wzór stoi na prawym końcu, wszystkie pola do ćwiczenia są po jego lewej, a ślad blednie w tę stronę — więc wzór zawsze zostaje po tej stronie, do której ręka jeszcze nie doszła. Lewa dłoń zasłania to, co właśnie minęła, a na zwykłej karcie jest tam wzór.
Różne zwierzęta rozsypane po kartce i pole na każdy rodzaj pod spodem. Inaczej niż w równym rzędzie, zbiór trzeba najpierw zbudować, a potem nie zgubić — i to właśnie tutaj dzieci, które liczą bez błędu, podają zły wynik.
Pusty odpowiednik plakatu z tabliczką. Druga strona ma wpisane rzędy 1, 2, 5 i 10 — fakty, które dziecko zwykle już ma — co zamienia sto nieznanych pól w te trzydzieści sześć, których naprawdę trzeba się nauczyć.
Oś zostaje pusta, a skoki rysuje dziecko. Karta z gotowymi łukami każe tylko odczytać czyjś rysunek — a odczytanie osi liczbowej jest dużo łatwiejsze niż zbudowanie jej.
Prawdziwe polskie nominały — 10, 20 i 50 gr oraz 1, 2 i 5 zł — ułożone w rzędy do dodania. Każda strona trzyma się jednej jednostki, bo zmieszanie groszy ze złotymi w jednym wyniku wymaga ułamków dziesiętnych, a do tego jeszcze daleko.
Jedna grupa, część przekreślona, obok działanie. Zwierzęta, które odeszły, zostają na kartce, więc wynik da się policzyć, a nie tylko przypomnieć.
Osiem działań przekraczających dziesiątkę, każde z wydrukowaną obok metodą: rozłóż drugą liczbę, dojdź do dziesięciu, dokończ skok.
Cztery rzędy po pięć, a pod każdą liczbą jej ilość jako kropki. Trzynaście widać jako pełną dziesiątkę i trzy — o to chodzi w liczbach „-naście” i dlatego to nie jest po prostu ucięta plansza do 100.
Plansza do 100 z dziurami. Dwie strony po trzydzieści luk w różnych miejscach i trzecia, na której brakuje tylko dziesiątek — kolumny, którą dziecko ma zauważyć.
Pusta siatka dziesięć na dziesięć z wpisanymi tylko 1 i 100. Napisanie wszystkich stu liczb po kolei, mówiąc każdą, to większa rzecz, niż się wydaje — a rzędy są pokolorowane, żeby rytm dziesiątek było widać, gdy plansza się zapełni.
Jedna tabliczka na jednej kartce: 2 × 1 do 2 × 10 wielkimi cyframi na lodówkę, wielokrotności 2 podświetlone na planszy do 100, a na drugiej stronie to samo do uzupełnienia.
Jedna tabliczka na jednej kartce: 3 × 1 do 3 × 10 wielkimi cyframi na lodówkę, wielokrotności 3 podświetlone na planszy do 100, a na drugiej stronie to samo do uzupełnienia.
Jedna tabliczka na jednej kartce: 4 × 1 do 4 × 10 wielkimi cyframi na lodówkę, wielokrotności 4 podświetlone na planszy do 100, a na drugiej stronie to samo do uzupełnienia.
Jedna tabliczka na jednej kartce: 5 × 1 do 5 × 10 wielkimi cyframi na lodówkę, wielokrotności 5 podświetlone na planszy do 100, a na drugiej stronie to samo do uzupełnienia.
Jedna tabliczka na jednej kartce: 6 × 1 do 6 × 10 wielkimi cyframi na lodówkę, wielokrotności 6 podświetlone na planszy do 100, a na drugiej stronie to samo do uzupełnienia.
Jedna tabliczka na jednej kartce: 7 × 1 do 7 × 10 wielkimi cyframi na lodówkę, wielokrotności 7 podświetlone na planszy do 100, a na drugiej stronie to samo do uzupełnienia.
Jedna tabliczka na jednej kartce: 8 × 1 do 8 × 10 wielkimi cyframi na lodówkę, wielokrotności 8 podświetlone na planszy do 100, a na drugiej stronie to samo do uzupełnienia.
Jedna tabliczka na jednej kartce: 9 × 1 do 9 × 10 wielkimi cyframi na lodówkę, wielokrotności 9 podświetlone na planszy do 100, a na drugiej stronie to samo do uzupełnienia.
Jedna tabliczka na jednej kartce: 10 × 1 do 10 × 10 wielkimi cyframi na lodówkę, wielokrotności 10 podświetlone na planszy do 100, a na drugiej stronie to samo do uzupełnienia.
Dwadzieścia osiem działań w dwóch kolumnach. Znaki zmieniają się co wiersz, więc każdą linijkę trzeba najpierw przeczytać.
Więcej o tym, jak dzieci naprawdę uczą się pisać i liczyć: przeczytaj nasze notatki dla rodziców
